Ida Broekhart Textile Art & Columns

Klokkenluider

2012-03-05T01:17:00.002-08:00

Lente Equinox

2012-03-03T01:57:00.002-08:00

Door desatelliettechniek kon het KNMI een toenemende energie uitstoot van het daggesternte waarnemen diede radiocommunicatie op aarde verstoorde. Een zonnestorm werd voorpaginanieuws. Iedereen was bij machte om op het internet alle informatie vinden.

Desterren hebben al eeuwenlang onze aandacht. Ook de volken van vroeger hieldenin observatoria het hemelgewelf nauwkeurig in de gaten. In dat stadium wasdergelijke informatie alleen voor de hogere kasten bestemd. Ik vrees omdat ze weiniganders te doen hadden, omdat anderen hun inkomen verdienden, en natuurlijk omdatzij zich daartoe geroepen voelden. Een overblijfsel van die beschaving is de Brits Keltischesteencirkel van Stonehenge. In dit bouwwerk schijnt de zon, net als bij depiramide van Cheops, tijdens de lente equinox op een speciale manier in oflangs het gebouw. Tegenwoordig leren de kinderen al op de basisschool dat preciesop dat tijdstip de zon boven de evenaar staat. Dat de aarde rond is. Datastronomie en zelfs astrologie een pittige (universitaire) studie vereist. Datomstreeks 20 maart de dag en de nacht even lang zijn. Dat de dagen lengen tot aande herfst equinox. Kennis ooit alleen bestemd voor de druïden, sjamanen en brahmanen.In die fase hadden de natuurverschijnselen alle aandacht. Veel meer was er niet. Tijdens delente equinox werd de overwinning van het licht herdacht. Met religieuzerituelen vereerden de gewone mensen de Zonnegod. De viering was meer dan dankzeggingvoor de te verwachten rijkdom op het land. De levenskracht werd opgeroepen. Omgeestelijke zaadjes tot bloei te brengen. Om aan te zetten tot innerlijke groei,tot begrip en inzicht. Een mooi beeld van een dergelijke samenleving moet volgensmij de film Seven Years in Tibet geven. Een volk waarbij vrede met elkaar en deomgeving telt, en dat haar lang bewaarde geheimen nu kan doorgeven aan de door het Christendom afgestompte kudde.

Debehoefte aan ontwikkeling, verder dan de beklemming van het-zondaar-zijn, is blijvenbestaan. Ook in 2012 zullen mensen over de hele wereld de lente equinox vieren.Ieder op zijn of haar monumentale manier. De verdieping in de menselijkevermogens is nog geen voorpagina nieuws, maar krijgt wel grotere aanhang. Aan ons de opdracht om die te integreren inhet huidige drukke bestaan. En volgens de jonge Gorter zal de lente ons bijstaan. In 1890 schreef hij al: 'Lentelicht is nu gekomen, eindelijk is het gekomen, oh laten we toch lachen...'

Cosmic Movement

2012-02-03T10:18:00.000-08:00

Op zaterdag zeven januari 2012 startte yogastudio Jnana het nieuwe cursusjaar met een concert van het Mantraproject. Op het podiumstonden gitaar, harmonium, percussie en viool al klaar. Mijn hoogbejaarde moeder tuurdesceptisch om zich heen. Haar zorgvuldig gepoetste pumps had ze in de hal moetenachterlaten. Ze sleepte een rotanstoel over de gepolijste kurktegels naar voren. Nu ze hier toch was,wilde ze niets van de voorstelling missen. Ik vertelde haar dat dit als eenvorm van meditatie kon worden gezien. Nou, daar had ze als overtuigd atheïste weinigmee, maar deze ambiance was in ieder geval beter dan alleen thuiszitten. Dezaal op de Nieuwe Langedijk was gevuld met gezellig geroezemoes. Mijn moederstreek gedecideerd haar mooie mantelpak glad. De rest mocht op de kussens of voor haar part languit op een matrasje neerstrijken, zij zat zoals het hoorde. De bar wasopen. Er werd kruidenthee geschonken. Haar vriendinnen, de buren, ze kregen het allemaal te horen. Zodra Ron Broekhart, de oprichter van het kwartet, begonte reciteren galmde iedereen mee. Uit volle borst of meer ingetogen. Bij iederemantra kwam uitleg. De grapjes tussendoor zorgden mede voor een serene stemming.Mijn moeder keek haar ogen uit. Af en toe gaf ze commentaar. Luid en duidelijk. Voor haar 87 jaar had ze een energie om jaloers op te zijn!

Het woord mantra komt uit hetSanskriet en is samengesteld uit twee woorden. 'Man' betekent de geest en 'tra'vrijmaken. De klankvibraties van de mantra’s zorgen voor een pauze in dedagelijkse denkstroom. De beslommeringen en begeerten lossen even op. De hindoeïstischemantra’s zijn een accu voor de ziel. Zij openen het hart. Weg van de ‘socialistische’ vrouwenen hun boerka’s. Weg van de dagelijkse herrie. Hoewel de thema’s een waarachtige aangelegenheid zijn, kan verdieping ook met humor. Vreugde relativeert en maaktcontacten tussen mensen gemakkelijker.

Hetconcert duurde 2 uur. Halverwege begon mijn moeder met de muziek mee te wiegen, en ondankshaar ideeën, zong ze voorzichtig mee. ‘Wat een verdieping’, fluisterde ze opeens. Desfeer had haar een metamorfose gegeven. Ze zag er jaren jonger uit. Ze maakte zowaarheel even een Namasté-gebaar alsof ze dankbaar was. Vermoeide gezichten straalden nu. Ik had nog wel een uurtje langer kunnen zingen en achter in de zaalwerd om méér geroepen.

2012 & de Goede Voornemens

2012-01-08T05:45:00.000-08:00

De kalender-berekeningen van de Maya’s zijn gebaseerd op de wiskundige formules van tijdkringen, die ook de brahmanen al toepasten. De spiraalvormige omgang van de zon langs alle twaalf tekens van de dierenriem zou ongeveer 26.000 jaar duren. Er is al veel geschreven over het jaar 2012. De een voorspelt een apocalyptisch einde, anderen een verheven vooruitzicht.
Als hier vragen over zijn, kan ik ze nauwelijks beantwoorden. Deze schattingen zijn ingewikkeld en voor ingewijden. Zij bestuderen het zonnestelsel en de invloed van de bewegende planeten op aarde. Interessant is dat die planeten weer onderdeel zijn van het energieveld van een grotere astronomische cyclus. Cyclussen in het nieuws vanwege de overgang van het Vissentijdperk naar de Aquariusmens op zoek naar waarheid.
Aquarius ontwikkelt zich door de behoefte zich te verbinden met de innerlijke kern; met onzelfzuchtige liefde. Volgens astrologen zal deze energie het bewustzijn, het denken en handelen tijdens de nieuwe cyclus steeds sterker beïnvloeden. Voor de idealisten onder ons een go with the flow; volg als een new-age hippie het hart! Wat betreft de Waterman is dat geen probleem, die neigt naar onafhankelijkheid. Het blijft speculeren, maar voor anderen zal deze instelling wellicht gevaren meebrengen. Nieuwe schimmige sektes, die aansporen alleen in hun kaders te denken, zullen ongetwijfeld toeslaan. En wat houdt onzelfzuchtige liefde eigenlijk in? Gaan we massaal pleasen?
Ooit mocht ik videovertoningen bijwonen van Krishnamurti (1897-1986) een Indiase filosoof. De hart-prana met haar intuïtie, was een van zijn onderwerpen. Tot op hoge leeftijd gaf hij over de hele wereld lezingen en schreef hij boeken over spiritualiteit. Toch wilde hij geen volgelingen, omdat hij van mening was dat degene die een ander volgt de waarheid niet meer volgt. Onvermoeibaar spoorde hij zijn toehoorders aan om vooral het eigen denken te ontwikkelen.

Gedachten hebben op de een of ander manier de meeste energie bij de geboorte van het nieuwe jaar. Iedereen begint vol goede moed zich van alles en nog wat voor te nemen. Menigeen concludeert in die periode dat het tijd is om af te rekenen met zijn of haar verslavingen. Hij of zij besluit bewuster te leven, minder vlees te eten, yogalessen te nemen, als vrijwilliger te werken om zo het grotere geheel te dienen. Mantra’s te zingen om de dagelijkse denk-stroom tot stilstand te brengen. Interessante lezingen bij te wonen. Wat mij betreft allemaal prima! Als het bij je past gewoon doen. De Waterman heeft iets met orginaliteit.

2012 & The New World

2012-01-04T03:30:00.001-08:00

(textiel object 0.90x2.10 m)

Een aantal esoterische theorieën voorspellen een grote ontwikkeling in de atmosfeer van de aarde. Er zou in 2012 een verandering komen in het bewustzijn van mensen of sterker nog in de natuurlijke toestand van het universum. Deze ideeën zijn gebaseerd op de kalendertelling van de Maya-sjamanen, bedreven astronomen en astrologen uit vervlogen tijden.

De eeuwenoude kalender wordt net als de Bijbel op verschillende manieren geïnterpreteerd. Het afgelopen jaar heb ik een aantal lezingen bijgewoond over die verwachte overgang. Volgens één spreker, een wetenschapper, recreëert het heelal zich. Nieuwe krachtige zonnevlammen zijn waar te nemen. In de atmosfeer is een verhoogde trilling gemeten. Tegelijkertijd lijken er meer natuurrampen dan ooit te voren. Een radicale verschuiving in de manier van denken als gevolg van de afsluiting van cyclussen, spreekt mij zeer aan. De voorbereiding voor die omwenteling meen ik overal waar te nemen. Neem bijvoorbeeld de Arabische lente, waarin mensen hun angsten voor de onderdrukkende regimes over boord gooien. Of de economische crisis, waarin veel stemmen opgaan tegen de bonus-goudwolven. Ik wil graag geloven dat de huidige beschaving een stapje voorwaarts maakt. Ik denk hierbij aan Greenpeace, die de actiegroep-fase allang voorbij is. En aan de Elders, onafhankelijke gepensioneerde wereldleiders, die samenwerken voor vrede en mensenrechten. Ik denk ook aan Bono, de U2 frontman, de meest bekende filantropische performer ooit. En aan de filmster Richard Gere, die al jarenlang zijn roem en vermogen gebruikt om de Dalai Lama te steunen in zijn 'strijd'. Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Voor mij zijn dat krachtige zonnevlammen. Zij bekommeren zich om onze planeet en om de mensen die daarop wonen.
Het slotstuk van de Maya-kalender valt samen met de winter-wende van 21 december 2012. De zon komt dan op één lijn met het centrum van de Melkweg te staan. 26.000 jaar geleden was dat ook het geval. Het kan geen toeval zijn dat rond die tijd de Neanderthaler plaats maakte voor een nieuw soort mens.

Frans Zwartjes

2012-01-01T01:56:00.000-08:00

(textiel object 0.60x1.20 m)

In de pubertijd was ik nogal dromerig, alsof ik mij geestelijk aan het voorbereiden was op de dingen die zouden komen. Rond mijn twintigste begon ik lapjes op stukken hout met textiel-lijm te rangschikken, waardoor collages ontstonden. Ik haakte truien. Ik naaide kleding. Dit alles zonder patroon. Na een degelijke studie van het weefgetouw bij Marijke Dekkers werd duidelijk dat deze gestructureerde vorm niet bij mij paste.
De Vrije Academie Psychopolis in Den Haag voorzag in de jaren '80 in een crèche waarop mijn creatieve dochtertje zich thuis voelde. Bovendien was er onderwijs in abstract weven. Frans Zwartjes, prijs-winnend kunstenaar, was toen directeur. Achter een sjofele tafel bekeek hij mijn
miezerige map, die door moest gaan voor een portfolio. Hij was geheel in het zwart gekleed. Hij knikte goedkeurend, wees de donkere gang in en zei alleen: 'de administratie is daar!'
Ik droeg een okerkleurig joggingpak en een jongen met een warrige bos haar, die ook toegelaten was, vroeg: 'zit je in je gele periode?' Zonder precies te weten waarom, knikte ik.
De Westlandse kunstenares Edith Smit werkte als inspirerend assistent op de Mode & Textielopleiding. Ik ontwikkelde wandobjecten van tomatentouw met repen vitrages. Zoals de indianen ongetwijfeld het weven hebben afgekeken van de spin die zijn web weefde, zo werkte ik op een kopie van één van de eerste weeframen ooit gebruikt. Een schering, verzwaard met stenen, over een horizontale stok gespannen.
Hoewel er geen indianenbloed door mijn aderen stroomde, was er een zekere verwantschap met de natuurvolken. Ik bewonderde hun kleurencombinaties en soms hoorde ik het meditatieve geluid van hun gezangen in mijn oren klinken.
Naast het gebruik van die oude technieken werd er op de academie vooral geëxperimenteerd met moderne materialen om zo naar nieuwe beeldtaal te zoeken. Mijn werk werd vrijer. Ik begon erbij te schilderen. De collages ontwikkelden zich in een combinatie van acrylverf en stukjes stof. Hoewel Textiel in Nederland een beetje uit begon te raken, exposeerden Edith en de Amerikaanse weefkunstenares Shiela Hicks er lustig op los. Erg veel zin om met mijn portfolio langs de galeries te gaan, had ik toen zelf niet. Mijn baan slokte veel aandacht op. De tijd voor dagdromen was voorbij. Wel rende ik, in mijn vrije tijd, door mijn huis om toch met lapjes bezig te kunnen zijn. De drang om te creëren was groot.

Kiev, de bruisende stad

2011-12-30T06:47:00.000-08:00

Kiev is een stad die baadt in een bruisende bovenzinnelijke energie. Mannen in Armani maatpakken haasten zich onder de kastanjebomen. Agenten jagen de zwervers weg. Lokettisten eisen smeergeld. En langs de horizon tegen de heuvels herrijzen de koepels van de orthodoxe basilieken. Eeuwenoude kathedralen met Michelangelo-achtige fresco's, fabelachtig gerenoveerd.

Ik wandel in de geboortestad van mijn grootvader. De hitte is ondraaglijk, maar het schijnt niemand te deren. In de koele ondergrondse boetieks worden Pradatassen, Diorjasjes en handgemaakte schoenen verkocht. Het is alsof de gereincarneerde vorstinnen uit het tsaristische tijdperk, die Tolstoi zo indringend beschreef, hier winkelen. Met de trolleybus reis ik naar de botanische tuinen waar sprinkhanen in het droge gras tjirpen. In het aangrenzende bos stralen de bomen een heel andere energie uit. Gedachteloos volg ik het geluid van kerkklokken. In de schaduw van de cipressen op het steile pad naar het Vidoebitski-klooster liggen honden te soezen.

Groene koepels met gouden pieken reiken verlangend naar de helder blauwe lucht. Achter de kerk ligt een groentetuin. Ik sta stil op de heuvel te hijgen. In de verte stroomt een rivier. 'Hier een atelier voor mijn textiele objecten', schiet er door mij heen. Op een vreemde manier voel ik me thuis.

Voor de kapel zegent een priester in vol ornaat een Toyota Landcruiser. Door de openstaande ramen klinkt een meditatieve lofzang. Binnen verstomt het gehuil van baby's. Vermoeide gezichten beginnen te stralen. Gelovigen kussen de handen van rondlopende monniken. Een vrouw op versleten sandalen knielt voor Jezus aan het kruis. Een kleine menigte dromt samen. Zware eikenhouten deuren kieren open. De aartspriester komt aangeschreden. Zijn wierrookvat zwiert alle kanten op. Hij lijkt in trance. Eenvoudig geklede mensen buigen devoot. In het midden van de kerk neemt de gedaante in een met goud bestikt gewaad de zwarte hoge hoed met rode sleep af om op symbolische wijze voor de hemelpoort verantwoording af te leggen. Het is allemaal pracht en praal, ver weg van de soldaten die zonder arm of been, of erger, hun inkomen bij elkaar moeten bedelen. Ver weg van de bejaarden die hongerig door het stadscentrum zwerven.

Af en toe informeer ik naar de naam Lisowitsjenko, in de ijdele hoop een ver familielid te ontmoeten. Ik ken mijn grootvader alleen uit de verhalen. En dat zijn er niet veel. Hij was intellectueel. Hij was kapitalist. Hij deed in textiel. Voordat hij geliquideerd werd door fundamentalistische communisten, was hij een piepjonge inkoopmanager bij het Bijenkorf-achtige concern van mijn oom. Mijn Russische oma vernietigde uit angst alle papieren en verhuisde met haar kind terug naar het ouderlijk huis.

In het restaurant van het hotel, dat vaag aan betere tijden doet denken, bespreek ik mijn belevenissen met de bazin. Een dikke Oekrainse, die ooit in een Oost-Duits staatshotel kameraad Breznjev mocht ontvangen, maar na de omwenteling weer naar huis verdreven werd. Op de eerste etage resideert de boekhoudster met een ouderwets zwarte bril voor haar kippige ogen. Ze is op een vriendelijke manier nieuwsgierig. Zelfs de portier in zijn hokje toont belangstelling. Dit zou familie kunnen zijn. En dat is ook wat waard.

Karma

2011-10-19T07:52:00.001-07:00

Een boeiend begrip uit het boeddhisme is Karma, dat handeling, actie of daad betekent. Volgens deze visie keert al ons handelen als een boemerang weer naar ons terug.
Hogeschool Inholland werd ervan beschuldigd diploma’s te fabriceren. Groot nieuws, maar niet heus. Er zijn meer opleidingen die frauderen. Meestal naar aanleiding van klachten. Vooral geen rotte reclame voor de school, is de kernspreuk. De aanmeldingen kunnen teruglopen! Zo ook de overheidssubsidie. Assertieve ouders hebben deze truc gauw door en de toon is gezet. Met de herkansingen zijn er altijd studenten, die zich verslapen. Pech gehad, zou je denken. Mooi niet. Docenten moeten telkens weer mogelijkheden scheppen.
Als we de wet van oorzaak en gevolg hierbij betrekken, zijn de politici mede verantwoordelijk. Scholen hebben het overheidsgeld broodnodig. Er kan al zo weinig. Sjoemelen en smokkelen zijn ontoelaatbare, maar praktische stappen.
Daarbij wordt vergeten, dat de op hun wenken bediende jeugd in de toekomst banen moet zoeken in een steeds krapper wordende arbeidsmarkt. Je houdt je hart vast. Ik ben geen doemdenker, maar de ontwikkelingen zijn soms vreemd verwarrend te noemen. Er worden in Nederland wetten ontworpen, die volgens de Europese rechtspraak nauwelijks uitvoerbaar zijn, beledigen is volksvermaak en de allochtoon de zondebok.
Karma is de wet van actie en reactie. Een goede daad geeft gunstige en een slechte onplezierige gevolgen, hoewel dat ogenschijnlijk niet direct merkbaar is.
Verantwoordelijk zijn voor eigen handelen, kan een moeilijk begrip zijn. Het kost tijd. Consequent zijn lijkt soms keihard, omdat onze bloedjes niet mogen lijden. Toch hebben ze meer baat bij het ontwikkelen van een krachtige houding en een stabiel karakter.
In Amerika is een geldprijs uitgekeerd aan een pubermeisje dat jarenlang als zwerfster leefde, maar haar vwo-diploma haalde. Een dergelijk verhaal geeft de burger moed. Wat een doorzettingsvermogen, wat een karma.

Jackson Pollock

2011-10-19T07:48:00.000-07:00

(textiel object 0.85 x 0.90 m)

In Amerika, het land van de indianen, zijn interessante pioniers van de abstracte kunst te vinden. Jackson Pollock was een van hen en tevens de meest invloedrijke van de 20^ste eeuw. Zijn schilderijen hebben iets magisch. Toen ik naging wat daar achter zou zitten, kwam ik terecht bij het Dineh-volk, ook wel Navajo’ s genoemd.

De grootste en rijkste indianenstam van Noord-Amerika, waarbij alcoholisme een probleem is. Hun religie omhelst in essentie de overtuiging dat het leven een netwerk van energie is. Dat alle wezens met elkaar verbonden zijn en in wezen gelijk. Dat de energie op onze planeet aangestuurd wordt door kosmische Prana. Bij veel inheemse volken is de Sand Painting-leer het hulpmiddel om in contact te komen met de energiebron. Het proces van zandgieten dient als helende ceremonie. De patiënt zit midden in het schilderij en de Dineh, met hun eeuwenoude zangcultuur, dansen er omheen terwijl ze hun mantra’s zingen.

Pollock maakte op jeugdige leeftijd kennis met de Dineh. Hij kreeg de bijnaam ‘Jack the dripper’ omdat hij tijdens het schilderen energiek rond het doek bewoog en verf goot en spatte alsof hij in trance verkeerde. Hij wilde zijn gevoelens niet illustreren, maar uiten en voelde tijdens deze dans zuivere harmonie, alsof hij in zijn schilderij was. De sjamanen noemen dat wandelen in de kosmos. In contact zijn met hogere sferen. Sferen die ongetwijfeld uit vele lagen bestaan en waar men, al naar gelang de eigen innerlijke ontwikkeling, mee kan communiceren. Zij geloven tevens dat de overledenen bij hen aanwezig blijven op energieniveau. Hun boodschappen worden betrokken bij belangrijke beslissingen.

Pollock was in therapie geweest voor zijn alcoholprobleem, maar bleef verslaafd. Hij groeide op met weinig affectie. Hij leefde het liefst in afzondering. Het creatieve proces was zijn wereld, met de rest van zijn leven wist hij geen raad. Die momenten van harmonie, waarin hij mathematische vormen creëerde, beleefde hij niet bewust. Zijn werk, dat bij de eerste aanblik een chaos lijkt te zijn, blijkt opgebouwd uit geordende mathematische fractals. Bij nader onderzoek van de details herhalen patronen zich. De onderdelen lijken sterk op het grotere geheel. Opmerkelijk is dat deze patronen terug te vinden zijn in de natuur. Volgens internetbronnen benaderen de vormen van wolken, gebergtes, rivieren, de bliksem, het melkwegstelsel, maar ook van de Broccoli romanesco deze zogenaamde ‘zelfgelijkvormigheid’. Of Pollock ook contact kon maken met de boodschappen van zijn voorvaderen is mij niet bekend. Zij hadden hem wellicht een beter inzicht kunnen geven dan zijn therapeut.

Sjamaan

2011-10-18T10:58:00.001-07:00

Onlangs mocht ik kennis maken met een sjamaan. Het woord ‘sjamaan’ betekent letterlijk: hij (of zij) die weet. Kenmerkend is dat met hulp van rituelen contact met geesten gezocht wordt. De 'witte' sjamaan helpt anderen met deze onzichtbare krachten. De ‘zwarte’ wendt macht en magie uit egoïstische motieven aan.

Het sjamanisme wortelde bij de Mongoolse volken, maar overal zijn vergelijkbare tradities te ontdekken. Bij de indianen en ook bij steeds meer Nederlanders. Hun overtuiging is dat dieren net als mensen over een ziel beschikken. Dat veel dieren hoog sensitief zijn en leiderschap feilloos aanvoelen. Op vakantie vond deze hedendaagse sjamaan een zwerfhond met een nest pups.

Zij kon het leed niet aanzien. Zij nam een exemplaar mee. Zij informeerde haar vriendinnen, die ook actie ondernamen. Deze vriendelijke vrouw sprak in een dagelijks ritueel met het teefje alsof het een mens betrof. Tijdens de ritten op haar verzorgpaard rende het mormel beheerst mee. Het wicht leek alles te begrijpen. Moeilijker was het oudere raspaard te bedwingen. Zijn optreden kon alleen door een paardenfluisteraar beïnvloed worden. Deze methode was afgekeken van de indianen. Sinds mensenheugenis temden zij hun paarden diervriendelijk. Het rijden was gebaseerd op kennis van natuurlijk gedrag, de verlangens van de viervoeter en stille communicatie.

Bovenstaande anekdote kwam weer in mijn gedachten tijdens een tv-uitzending over hondenshows. Honden die uit egoïstische motieven doorgefokt worden op uiterlijke kenmerken. De gevolgen zijn uitpuilende ogen omdat er te weinig ruimte is voor de hersenen in de schedel. Uit winstbejag dieren mishandelen. Onder toeziend oog van de wet.

Intuition

2011-10-17T08:16:00.000-07:00

Sommige dingen vergeet een mens niet. Zo staat bij mij de eerste commerciële opdracht in mijn geheugen gegrift. Het zat zo. Op een dag liep ik mijn jeugdliefde tegen het lijf. Naar aanleiding van deze ontmoeting googlede hij mijn website en de schat besloot spontaan zijn vrouw een textiel object cadeau te doen.

Niet lang daarna werd mijn werkdruk verhoogd door de klassen van een zieke collega. De leerlingen hadden elkaar in de weggevallen lessen een maand lang in de kantine kunnen ophitsen, omdat de directie niet direct vervanging roosterde. Zij hevelden met verve hun ongenoegen over op mij. Hoewel ik mijn hoofd koel hield, gingen de verwijten niet in mijn koude kleren zitten.

Aan mijn opdracht dacht ik niet meer. De eerste opzet stond lusteloos op de schildersezel. Pas weer in de zomervakantie besloot ik het basisidee aan de vrouw te showen. Op theevisite in mijn atelier gaf ze ongezouten commentaar op mijn abstracte kunstvoorwerpen, maar het 2d-schilderij met gifgroene wol leek ze te mijden. Ik schonk een kop kruidenthee in, liet haar recht tegenover het object plaatsnemen en fleemde iets over inspirerende opmerkingen.

‘Heerlijk, iemand die kijk heeft op het creatieve proces,’ stimuleerde ik. De vrouw veegde luchtig een pluis van haar strakke tijgerprint. Gretig accepteerde ze een stuk ijstaart. Terwijl ze at, dwaalde haar felle blik nog eens door de ruimte.

‘Jaaah, dat paarse ding daar’, mompelde ze met volle mond. ‘Hoe verzin je het.’ Haar stem, de intonatie was twee druppels water Mien Dobbelsteen. De kleur en ontwerp voor het materieschilderij in wording had ik intuïtief gekozen, maar op dat moment betwijfelde ik mijn ingeving. Sterker nog, ik vroeg me af of ik ooit nog iets voor haar kon verzinnen. Na een half uur was de vrouw klaar om te vertrekken. Ik glimlachte bemoedigend, in een laatste hoop op een reactie. Met één voet al over de drempel, keerde ze zich plotseling om alsof ze haar hart even toestond te spreken. Met een fanatiek stemmetje lispelde ze:

’Dat lijpe gewrocht daar, die groene, dat is helemaal mijn ding.’ Gehaast verliet ze het pand.

Exhibition

2011-08-18T04:39:00.000-07:00

De galerie van het Reinier de Graaf Gasthuis in Delft herbergt vanaf zaterdag 17 september 2011 een expositie van Ida Broekhart. Het tentoongestelde werk bestaat uit textiele objecten, (materie)schilderijen en tekeningen. Tevens hangen er ingelijste columns, die inspelen op de thema’s.

De meeste wandobjecten zijn ontstaan tijdens het experiment met materialen en technieken. Andere komen voort uit het verlangen naar een kleurrijkere maatschappij. In tegenstelling tot een samenleving waar een overmaat aan structuur een haast onmenselijke verharding teweegbrengt.

Ida werkt graag met textiel en dat is terug te vinden in haar schilderijen. De tekeningen neigen naar creaturen uit het dierenrijk. Haar grootste ontwerpen kunnen hier niet meedoen. Zij zijn te bewonderen op haar websites.

Een terugkerend thema in haar abstracte werk refereert naar wezens op energieniveau. Zij hebben nauwelijks nog een fysiek lichaam en lijken ontdaan van alle franje. Ida raakt geïnspireerd door de natuur in al haar verschijningen en is geïnteresseerd in het bovennatuurlijke. Deze interesse begon al heel jong. Als kind tijdens familiebezoek in het ongerepte Kaukasusgebergte van de voormalige USSR. In de prachtige ‘Borders’ van Schotland, waar zij als student deelnam aan een kunstenaarscollectief. En later, op haar reizen naar Bangladesh, India en Nepal, werd die fascinatie voor de natuur versterkt.

In het dagelijkse leven is Ida freelance docent. Tevens schrijft zij columns op de website van een yogacentrum.

Galerie: Reinier de Graaf Gasthuis, gebouw H,
begane grond, Reinier de Graafweg 11, Delft
Datum: 17 september – 10 november 2011
website: http://www.idabroekhart.nl

Fairy Creatures

2011-07-20T07:43:00.000-07:00

Veel mensen geloven dat een kind blanco geboren wordt. Karakterloos. Naar mijn idee klopt dat niet, want ik heb altijd iets gehad met Textiel.

De eerste vruchten van mijn hersenspinsels stapelden zich al op in een doos onder mijn bed toen mijn leeftijdgenoten alleen geïnteresseerd waren in poppen. Mijn ouders waren altijd druk in de weer om voor hun grote gezin te zorgen, zodat ik ongestoord in de meisjeskamer mijn gang kon gaan. De naaimand, met zijn bonte verzameling aan weefsels, diende als inspiratiebron. Van de overgebleven stukjes stof ontwikkelde ik abstracte sprookjesachtige wezen. Wezens waarover ik in bed urenlang kon fantaseren. Naast mijn kussen lag trouw dat ene boek met Russische sprookjes, waarin een verborgen deel van mijn ziel huisde. Ik was dol op de elfen, maar Baba Yaga in haar hutje op kippenpoten had indruk gemaakt.
Maar, en nu komt het. Mijn kunstzinnige neigingen werden niet gestimuleerd. Het was in ons gezin een ongeschreven wet dat een meisje een degelijk beroep moest uitoefenen. Voordat ze trouwde. Kunstenaars hadden geen bonafide indruk achtergelaten in ons milieu. Dat botste. Dat was Van Gogh, die zijn oor afsneed. Dat was Tjaikovski, de homo. Of ik content was met die ideeën, of ik überhaupt aan die eisen kon voldoen, was geen punt van discussie. Mijn vader was een standvastig man en zeer gelovig.
Gelukkig had mijn moeder iets met mode, zodat de aanvoer van materiaal geen zorg was. ’s Avonds, nadat ik met mijn zussen en broers vroeg naar bed was gestuurd, naaide ze kleding. Met lapjes van de markt kon mijn moeder toveren. Uit één patroon creëerde ze duizend ontwerpen, door iedereen in de familie bewonderd. Alleen ik, het buitenbeentje, had er weinig oog voor. De helblauw ribfluwelen zuidwester aan een koordje, die perfect paste bij mijn regenjas, verloor ik nog diezelfde zondagmiddag. Ik was pas zeven. Ik klom graag in bomen en sprong met gemak over de sloten. Het meisjesachtige uiterlijke vertoon was nog niet aan mij besteed. Nee, mijn textiele objecten slokten alle passies op. Die eigen-wijsheid zat heel diep.

Om Mani Padme Hum

2010-11-18T01:19:00.000-08:00

Na een week werken, is zingen heel plezierig. Het ontspant. In onze jachtige maatschappij komt het steeds vaker voor dat ons hart zich afsluit. Dat gaat ongemerkt. Om de concurrentie voor te blijven, werken we als paarden en we hebben geen oog meer voor onze naaste. Een voorbeeld is

de DSB-bank met zijn hypotheek praktijken, die klanten moedwillig de daklozenopvang in dreef. Er moet iets gebeuren, een hartinfarct, burn-out of faillissement, voordat er bezinning komt. Vaak ontstaat dan pas het besef, dat we dingen doen waar we eigenlijk niet achter staan. Mensen gaan opeens schilderen of volgen hun diepste wens en worden hoefsmid.

Het mantra zingen voegt hier nog iets aan toe. Het opent het hart. Door de focus op de inhoud van de mantra’s ontstaat er contact met de ziel, ons innerlijke wezen. Je zou denken dat dit een ernstige aangelegenheid is, maar verdieping kan ook met humor. Het is waar, de inhoud heeft een mystieke achtergrond. Juist daarom is het goed om zelfstandig te blijven nadenken. Vrolijkheid relativeert. Diepe ernst gevolgd door strenge regels kunnen prachtige teksten doen verzanden in dogmatiek, in afscheiding. Dan moeten vrouwen hoofddoeken gaan dragen of mogen geen lid zijn van een politieke partij.
Om Mani Padme Hum (om mani payme hung = Tibetaanse uitspraak) is een mantra, die verwijst naar de Boeddha van Mededogen. Door het richten op deze gedachte, verbinden wij ons met de denkstroom waarin getracht wordt niet te oordelen. Begrip ontwikkelen en een helpende hand bieden aan degene in nood, is de essentie.

Voor mij is het alsof we een popsong zingen. Niet in de laatste plaats omdat mijn docent tevens popmusicus is. Bovendien, we hoeven geen geleerde te zijn om ons te kunnen verdiepen. Op de cd’s van de fluitist Chris Hinze reciteert de Dalai Lama onder begeleiding van swingende muziek. Het verhevene wordt onderdeel van het dagelijkse leven, want de innerlijke Boeddha resideert in ieder individu. We hoeven dat deel alleen maar wakker te schudden, zodat het hart weer fatsoenlijk kan functioneren.